Ron in Moldova

internship with stichting Askimo and GamcareBelgium 17-06-'12/28-09-'12


Een reactie plaatsen

Marculesti: een verschrikkelijk verhaal.

Geschreven op 11-09-2012

Vandaag heb ik dingen gezien en gehoord die me recht in het hart hebben

geraakt.

Een kostschool in Marculesti in het noorden van Moldavië kreeg in 2009 hulp
van stichting Askimo, in samenwerking met Mission Without Borders.

De sanitaire voorzieningen waren extreem slecht, 150 kinderen hadden enkel
een paar gaten in de grond om hun behoefte te doen.

Er werd besloten een wc-gebouw te realiseren, en dit gebeurde. Een prachtig
wc-gebouw met in totaal 10 toiletten en 4 wastafels.

Tijdens de realisatie werd duidelijk dat de directrice van de school niet de
meest betrouwbare persoon was, en dit project zou meteen ook het laatste
project zijn.

Ons bezoek van vandaag had als doel de hulp op beeld te krijgen, zoals bij
alle projecten.

Vandaag bleek echter dat de kostschool dicht is, permanent. De overheid
heeft ingegrepen omdat er blijkbaar dingen niet helemaal kosjer waren.

Al het personeel, met de directrice en haar zoon voorop, zijn op staande
voet ontslagen, en de kinderen zijn herplaatst, dit alles ongeveer een half
jaar geleden.

De conciërge die de boel nu in de gaten houdt laat ons de school en het
toiletgebouw zien, en vertelt ons de hartverscheurende verhalen.

Om te beginnen is het nieuwe toiletgebouw enkel gebruikt door de directrice
en haar zoon, de kinderen bleven dus bij de oude situatie. Hoe een mens dit
over zijn hart kan verkrijgen kan ik niet bij. Dit zijn harteloze mensen
geweest.

Wanneer er controle uit Nederland kwam werd er mooi weer gespeeld, en dit
waren de enige keren dat de kinderen in het gebouw mochten. Erg moeilijk dus
voor de sponsors om dit goed te controleren.

De verhalen van de conciërge houden hier echter niet op: de school was
moeilijk te verwarmen in de winter, daarom waren er voorstellen om de
kinderen onder te brengen in hetzelfde blok waar ze les kregen, hier was
genoeg ruimte voor maar de directrice vertikte het. Het hele gebouw moest en
zou gebruikt worden. Dit resulteerde in enorm koude slaapkamers en lokalen,
dag en nacht.

Waar het ook voor zorgde was dat de kinderen in het ene blok, totaal geen
controle hadden. Blijkbaar zijn hier de ergste dingen gebeurd, hebben
kinderen hier seks gehad ((on-)vrijwillig?), zijn ze regelmatig uit het raam
geklommen om in het dorp uit stelen te gaan etc.

Nikolai vertelde verder dat hij de boekhouding nu aan het nakijken is, en
dat er schrikbarend hoge bedragen door de directrice achter zijn gehouden.
(een wasmachine van 600 euro kost bij haar op papier het 4 dubbele)

De directrice was als een dictator. tegenspraak leidde rechtstreeks tot
ontslag, en belangrijke mensen kon ze omkopen; zo heeft dit veel te lang
geduurd en is het misschien maar beter dat dit nu is afgelopen.

Nikolai vertelde ook nog iets positiefs: Voor dit gebouw is een nieuw
bestemmingsplan gemaakt: waarschijnlijk komt er een bejaardentehuis in, zo
kan het sanitairgebouw gelukkig nog gebruikt worden, en is het niet voor
niets geweest.

Dit soort zaken zouden je bijna het vertrouwen in de mensheid doen
verliezen, gelukkig is dit één directrice en wordt het met de jaren steeds
moeilijker om zoiets te kunnen flikken in Moldavië. Kijkend naar de andere
projecten, en vooral naar de mensen en kinderen die ermee geholpen worden,
kan ik makkelijk het vertrouwen in dit soort hulpverlening herstellen, en de
noodzaak ervan benadrukken.


2 reacties

Terug thuis

Zondag 23 september vloog ik terug naar nederland, een raar gevoel, en ik moet nog steeds wennen.

ondertussen ben ik druk bezig met allerlei praktische zaken in Nederland weer te regelen, en vanaf zondag/maandag zullen er weer berichten verschijnen over mijn laatste bezoeken in Moldavië.

Er zijn nog flink wat verhalen te vertellen, en dan begint het echte werk voor mij pas: alle informatie verwerken naar een duidelijke presentatie voor web en print…

Tot snel


1 reactie

DE BELGEN ZIJN HIER!

Korte update, excuses voor de lange afwezigheid, het waren hectische tijden hier om alles op tijd klaar te hebben, want het GAMCARE-genootschap zou naar Moldova komen!

Nu zijn ze hier gisteren veilig en wel met 12 man geland, en heb ik voor het eerst een paar minuutjes om wat te schrijven.

Gisteren rond 4 uur pikten we ze op van het vliegveld, vertrokken richting ons verblijf (ik ben verhuisd, en we wonen nu met 13en in het huis van Marcela en Dorin, zij wonen tijdelijk in mijn oude onderkomen.).

Daar aangekomen hadden Marcela en Dorin een feestmaal voorbereid, en hebben we een fijne avond gehad met veel eten en veel drank.

Vanmorgen vroeg uit de veren, de dag was vol: eerst de kindergarten van Singera bezocht, daarna de Kindergarten in Chisinau (van emma en marius), daarna een ziekenhuis bezocht, waar eten klaar stond. Daarna kwam Marina met ons mee, en die trakteerde ons in een restaurant op soep en zoete pannenkoeken, daarna nog een ziekenhuis bezocht, daarna het centrum van Chisinau kort gezien en daarna een uitgebreid maal bij Piottre (mijn chauffeur voor de heenweg, en de vaste MD chauf voor Gamcare.) thuis, de man die ons al deze dagen in een geleende maxi-taxi zal rondrijden.

Veel eten dus vandaag.

Wat fotos voeg ik bij ter illustratie.

Morgen gaan we naar Bendery in Transnistrië, da’s nogal spannend, een trip naar een land wat niet bestaat. Ik heb er veel zin in! We bezoeken daar een staats-kindertehuis wat om hulp heeft gevraagd, dit is een pioniersactie voor eventuele toekomstige hulp, er staat in houthalen al een trailer klaar.

Toevallig ben ik morgen ook jarig, ik hoop niet dat ik die in zijn geheel in een russische cel mag doorbrengen, maar dat zal wel loslopen.


1 reactie

Samenvatting over de werking van GamcareBelgium

 

Ik sta nog steeds versteld van de snelheid en de soepelheid waarmee GamcareBelgium goederen kan leveren aan arme landen.

Hier ga ik proberen jullie er ook bewust van te maken: non-profit maar professioneler en efficienter dan menig groot bedrijf!

Stap 1:

Sponsors zoals IKEA, RECOR, PREMAMAN bellen Hugo: “We hebben spullen voor je klaar staan”
(Kwaliteit, veel splinternieuw, Oost-europa is geen Afrika)

Stap 2:

Gamcare gaat met eigen truck naar de sponsors, en de spullen worden opgeslagen in de hal in Houthalen.
(Essentieel, geen gedoe voor de bedrijven)

Stap 3:

Verzoek uit Moldavië: Weeshuis heeft spullen nodig.
(deze verzoeken worden gecontroleerd en veelal aangedragen door de locale partner ChildcareMoldova (Marcela))

Stap 4:

Financiëring transport: €4000 euro. Sponsors/Overheden/Instellingen/Jaarlijks GroupGL Moldova Charity Event etc.  uit binnen en buitenland
(dit is het cruciale punt, de rest gaat sowieso op rolletjes. Stichting Askimo, mijn “opdrachtgever” Jan Koster is een van deze sponsors)

Stap 5:

Vrachtwagen (13,6m) vol laden, wegsturen naar het oosten. 4 dagen rijden.
(Chauffeurs waarmee een vertrouwensband is opgebouwd, zoals piottre, zijn zeer waardevol!)

Stap 6:

Uitladen in Chisinau, Moldavië. Tijdelijke opslag bij ChildcareMoldova
(Wanneer volle trucks voor 1 project zijn kunnen deze ook direct naar plaats van bestemming, dan is dit de laatste stap.)

Stap 7:

Laatste reis naar het weeshuis.
(Vaak hebben instellingen zelf kleine oude vrachtwagens.)

Deze 7 stappen kunnen binnen één week plaatsvinden, ik heb dit zien gebeuren!
Als de transportkosten eenmaal geregeld zijn kan er praktisch niets meer mis gaan.

Dit alles gaat natuurlijk gepaard met enorm veel inspanning in zowel Nederland, België en Moldavië
De trucks worden met de hand geladen en gelost, een vrachtwagen vol met kant-en-klare pallets is er niet vaak bij.
Ik kan meepraten over Moldavië waar ik samen met Dorin eens 200 kinderwagens uitgeladen heb in 40 graden celcius: da’s niet niks!

Hieronder een samenvatting in foto’s:

het hele logistieke team van Gamcare Belgium:


Een reactie plaatsen

Ziek zijn in Moldavië: CHECK

Nou, denk je een leuke weekend-BBQ te hebben gehad, verpest de maandag het finaal.
Vanaf het moment van wakker worden voel ik me belabberd, en ik zal de details besparen: gewoon voedselvergiftiging denk ik nu.

Op de 3e dag vind ik het welletjes, of eigenlijk Marcela, want zij belt een ambulance voor me.

De ambulancebroeder onderzoekt me, en vertelt dat we naar het ziekenhuis gaan. (oh en met vertellen bedoel ik: hij vertelt het aan maria, en zij vertaalt het richting mij in MOLDOFRANS, waar ik inmiddels geoefend in ben.)

Onderweg in de ambulance krijg ik marcela aan de telefoon die me vertelt het ministerie van volksgezondheid gebeld te hebben. De vice-minister heeft daarop de chef van het ziekenhuis gebeld om ervoor te zorgen dat ik een prima behandeling zou krijgen. Ik voel me nog steeds slecht, maar nu wel belangrijk én slecht.

Daar aangekomen: ongeveer 6 zusters praten tegen/over me, ik word onderzocht, en dit alles onder toeziend oog van de directeur himself.
Het oogwit rond mijn oog ziet geel, en de zuster wil mij 3 nachten houden, ik vind dit niet nodig, en probeer dat in mijn beste Moldavisch duidelijk te maken. (ook in het ziekenhuis spreekt er geen mens een andere taal.)

Dit wordt direct geaccepteerd en ik krijg medicatie voorgeschreven en mag weer naar huis.

Nu is het normaal in Moldova dat je de terugweg van het ziekenhuis lekker zelf mag uitzoeken: niet voor deze jongen!
De ambulance zet me netjes thuis af (toch 20 minuten rijden).
Ik vroeg me al af hoe de wegen zouden aanvoelen in een ambulance, en nu weet ik het: Nog steeds bagger.

Normaal gesproken zou zo’n onderzoek geld kosten, en die nachten opname óók, echter ik zou dit allemaal KRIJGEN.
Hierdoor besefte ik nogmaals dat Hugo, Jan en Marcela toch echt hoog op de ladder staan in MD.

In Nederland kan ik in ieder geval niet de Minister bellen wanneer ik buikpijn heb!

Wanneer ik terug ben ga ik nog wel even langs de dokter denk ik zo, maar voor nu voel ik me stukken beter, wel 5 kilo lichter helaas. (geschreven op vrijdag 7-9)